به خودم می‌گویم این دیگران که می‌بینی با تو فرق دارند، این را بفهم. آن‌ها یک جور ِ دیگر جوش می‌خورند با هم، یک جور ِ دیگر کنده می‌شوند از هم. تو که دیگر باید حسابِ کار ِ خودت دست‌ات آمده باشد بعدِ این بیست و شش سال. مگر بس نیست؟ به خودم می‌گویم تو اشتباه کردی: همه‌ی آدم‌ها را نمی‌توان دوست داشت. خیلی‌ها را حتا "نباید" دوست داشت. حساب که می‌کنم می‌بینم آن‌ها که با من‌اند بیشتر از انگشت‌های دو دست هم نیستند، اما می‌بینم بس است، حتا سه‌تاش هم بس است، چه برسد به این همه. بیش‌تر از این هم که نباشند خیالی نیست. بیرون کشید باید از این ورطه *** خویش. بيرون بكش. بس نیست؟ به خودم می‌گویم همین‌ها را داشته باش، همین‌ها را بپّا، حالا اگر هم کسی رسید از راه و اضافه شد به این آدم‌ها، که فبهاالمراد .......

---